sobota, 7 sierpnia 2010

Psie zabawy, psie dolegliwości, czyli dzień z życia Fifi

Nasza Fifi zafundowała nam  nie lada zmartwień, kiedy po pełnych werwy zabawach podczas spaceru zaczęła nagle wymiotować. Wydaje się nam, jednak pewności nie mamy,( bo Fifi to duży odkurzacz) że to z powodu wypicia wody z Olzy, która do najczystszych nie należy, a dzisiejszego dnia wyglądała wybitnie paskudnie.

Po powrocie do domu wymioty przeszły w biegunkę, a Fifinka wydaje się być wybitnie osłabiona, nie przylatuje żebrać o jedzenie, a ona kocha jeść tak więc coś wybitnie jej zaszkodziło. Mamy jednak nadzieje, że do jutra wyzdrowieje, a dziś czeka ją głodówka i stoperan.

Przy okazji przeszukiwania netu co robić w takich przypadkach natknęłam się na bardzo pomocny artykuł, który możecie znaleźć poniżej, może się komuś przyda:

W chorobie jelit najczęściej mamy do czynienia z biegunką lub wymiotami. Doszukując się przyczyn, staramy się przypomnieć sobie, gdzie nasz pies mógł chwycić coś nadpsutego czy toksycznego. Problemy obejmują jednak wiele jednostek chorobowych.
A wśród nich: ostre i przewlekłe nieżytowe zapalenie jelit, zespół okrężnicy drażliwej i okrężnicy olbrzymiej czy syndrom krótkiego jelita. Psy dotknięte zaburzeniami jelit często mają biegunki i nieprawidłową motorykę przewodu pokarmowego. Biegunka nie jest chorobą, tylko objawem toczącego się procesu chorobowego. Na podstawie jej przebiegu zwykle można określić, z której części jelit pochodzi.
Cechami typowymi dla biegunki spowodowanej nieprawidłowym funkcjonowaniem jelita cienkiego są:
– odchody o jasnym zabarwieniu, rzadkie, przypominające krowie placki, o nieprzyjemnej woni, zawierające dużo tłuszczu;
– spore ilości wydalanych odchodów;
– wymioty;
– utrata wagi;
– złe samopoczucie;
– występowanie krwi w odchodach, powodujące smoliste zabarwienie kału.
Biegunka będąca objawem zaburzeń w jelicie grubym przebiega zwykle inaczej. Charakteryzuje się:
– częstymi wypróżnieniami z niewielką ilością odchodów;
– stolcami luźnymi lub częściowo uformowanymi;
– śluzem w odchodach;
– krwią świeżą, nie smolistą.
Pierwsza pomoc
Psu, u którego występuje biegunka, trzeba wstrzymać podawanie pokarmu na 24 godziny i dawać często nieduże ilości wody do picia. Właściciel powinien podać węgiel leczniczy (Carbo medicinalis). Tabletki węgla należy rozgnieść i rozpuścić w wodzie tak, aby powstała zawiesina. Węgla nie można podawać jednocześnie z lekami. Ma silne właściwości absorbujące i wiążąc się  z lekiem, osłabia lub niweluje jego działanie. Dlatego węgiel należy serwować dwie godziny przed lub po podaniu innych leków, kilka razy dziennie, w dawce leczniczej 0,5-1g/1kg masy ciała (co w praktyce oznacza 1-1,5 tabl./1 kg masy ciała).
Drugim lekiem, który właściciel zawsze powinien mieć w domu na wszelki wypadek, jest loperamid (Laremid, Stoperan). Loperamid ma silne działanie przeciwbiegunkowe i podobnie jak węgiel jest sprzedawany w aptekach bez recepty (dawka orientacyjna to: 3 razy dziennie 1 tabl./25 kg wagi ciała).
Do lecznicy
Jeśli biegunka i wymioty utrzymują się dłużej niż jeden dzień, trzeba koniecznie zawieźć psa do lecznicy, aby lekarz weterynarii ocenił jego stan. Może być konieczny dożylny wlew płynów nawadniających i uzupełniających utracone elektrolity i glukozę. Lekarz zaordynuje też najwłaściwsze leki i doradzi, jaką stosować dietę.
Jeśli podawana do picia woda jest tolerowana i pies jej nie zwraca, wówczas po upływie
24-48 godzin można zacząć podawać nieduże ilości pokarmu. Unikać należy produktów zawierających laktozę (np. mleko), gluten (produkty z pszenicy, jęczmienia, żyta i owsa), włókna lub więcej niż 10-15 proc. tłuszczu.
Dieta
Przykładem lekkostrawnej diety domowej jest gotowany ryż lub kleik ryżowy w ilości 1:1 z gotowanym chudym mięsem kurczęcia, jajkiem na twardo i chudym twarogiem.
Gdy istnieje podejrzenie uczulenia, lepiej karmić psa dietą hipoalergiczną, zawierającą rodzaj białka rzadko stosowanego w żywieniu psów, np. mięso królika czy sarny. Odpowiednia też może być gotowa dieta z hydrolizowanym białkiem. Łatwostrawne pożywienie powinno wspomóc osłabionego pacjenta.
Diety dla psów z bakteryjną infekcją jelit powinny zawierać węglowodany, które są łatwo trawione. Ponownie trzeba wymienić tu ryż zawierający mało włókna roślinnego (w porównaniu z pszenicą, jęczmieniem i kukurydzą). Zawartość włókna w pokarmie trzeba dostosować do potrzeb chorego, podając początkowo pokarm ubogi w włókno, a następnie stopniowo dodając niewielkie ilości celulozy, marchwi, pulpy buraczanej.
Często chorobom jelit towarzyszy złe wchłanianie. Wskazówką jest utrata wagi, wychudzenie i zła jakość sierści. W takim stanie trzeba ostrożnie zwiększać ilość tłuszczu, który podniesie energetyczność karmy, ale może też spowodować nadmierną sekrecję (wydzielanie hormonów lub enzymów) w przewodzie pokarmowym i ponowne wystąpienie biegunki. Jednak w wielu przewlekłych przypadkach biegunki zawartość 20 proc. tłuszczu w pokarmie jest dobrze tolerowana przez psy.
Probiotyki
Probiotyki, czyli tak zwane dobre bakterie, zajmujące w przewodzie pokarmowym miejsce bakterii chorobotwórczych, są jeszcze stosunkowo słabo znane u psów. U czworonogów poznano działanie Lactobacillus acidophilus i Enterococus faecium (są one dodawane do psich diet), podczas gdy mechanizm działania innych probiotyków jest w fazie badań. Podawanie psom jogurtu lub kefiru w trakcie leczenia antybiotykami jest przez lekarzy zalecane.
Jelito grube
Do często występujących chorób jelita grubego należą: zapalenie okrężnicy, syndrom jelita drażliwego, robaczyce, uczulenie na niektóre składniki karmy, infekcje bakteryjne (po zjedzeniu nadpsutego pokarmu lub resztek ze śmietnika) oraz choroba nowotworowa.
Typowym objawem występującym przy zapaleniu okrężnicy jest chroniczna biegunka, podobnie jak przy syndromie podrażnionego jelita. Biegunka to objaw, którego nie można lekceważyć. Czasem lekarz w lecznicy pyta właściciela, od kiedy trwa biegunka Gdy odpowiedź brzmi „od siedmiu dni”, to świadczy o daleko posuniętym niedopatrzeniu zagrażającym życiu zwierzęcia.
Ponieważ wiele chorób lub sytuacji może wywołać biegunkę (i ewentualnie wymioty) nie ma jednego, uniwersalnego zalecenia co do leczenia. Dopiero po zdiagnozowaniu przyczyn biegunki i rozpoznaniu choroby lekarz weterynarii może zalecić konkretną dietę domową lub weterynaryjną.
Postępowanie i dieta przy biegunce spowodowanej zaburzeniami pracy jelita grubego:
  • Dbanie o stały dostęp do świeżej wody. W poważnych przypadkach wodę i elektrolity uzupełnia lekarz weterynarii we wlewie dożylnym.
  • Dieta zawierająca lekkostrawne białko i węglowodany o niskiej zawartości tłuszczu. Korzystna może być gotowa dieta hipoalergiczna.
  • Początkowo podawać często małe ilości pokarmu.
  • Stosować 3-omega kwasy tłuszczowe.
Dr. n. wet. Janina Staniszewska

A to kilka fotografii ze spaceru i  zabaw Fifi z Labradorką Nellą:) I sorry za "gówniane" tematy:)

2 komentarze: